Friday, March 30, 2012

Cherry blossoms

Prunus pissardi nigra "cherry blossoms".

  The plants under this label (Trees) constitute three main groups:
-- a small collection of trees favored by me for their specific features;
-- trees that have been somehow "inadequately introduced" by the local councils, in the streets, sidewalks and parks of Thessaloniki;
-- and, some "runaway" tree species that are commonly tagged as "invasive species".

Prunus is a large genus of deciduous trees which includes the plums, cherries, peaches, apricots and almonds. Besides these delicious fruit bearing trees, it is also a very popular genus of many varieties of flowering trees that have been cultivated for centuries for ornamental use; and they actually don't produce fruit. The Prunus genus is commonly known as "the cherries".
So, "cherry blossoms" are the white or mostly pink flowers of any of several trees of the Prunus genus, particularly the Japanese Cherry, Prunus serrulata. The cherry blossom season is greatly celebrated in Japan, with flower-viewing festivals, walks and parties under the blossoming trees. The transience of the blossoms -the extreme beauty and quick withering-, is a reminder of the incessant richness and playfulness of life. A simple and refined association.

Prunus pissardi nigra, also called Black Leafed Plum or Cherry Plum, is a small flowering tree, with very distinctive, dark reddish-brown, almost purple leaves that form a fairly dense foliage, and a beautiful very dark bark. It is very popular as an ornamental tree on sidewalks and parks. When blooming, this tree is one of the most beautiful urban sights in spring.

Prunus serrulata kwanzan (Kwanzan Flowering Cherry Tree, or plain Japanese Cherry) is a cherry species native to Japan, Korea and China. It is a small tree, widely grown as an ornamental tree, on sidewalks, parks and gardens, throughout the temperate regions of the world. (I am presenting this exquisite species, only because I have never seen it in Greece, hoping that people may get to know it).
I will agree that these double lacy rose-pink flowers, blooming in clusters, are the supreme cherry blossoms.

Ανθισμένη κερασιά

  Τα φυτά με την ετικέτα Trees (δέντρα) αποτελούν τρεις ομάδες:
-- μια μικρή σειρά από πολύ αγαπημένα μου είδη δέντρων,
-- δέντρα τα οποία έχουν "ανεπαρκώς εισαχθεί και συστηθεί" από τους δήμους, στους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τα πάρκα της Θεσσαλονίκης,
-- και τέλος, λίγα είδη που έχουν "δραπετεύσει", και που συχνά τα ονομάζουμε "εισβολείς".

Το γένος Prunus αποτελεί μια πολύ μεγάλη ομάδα φυλλοβόλλων δέντρων η οποία περιλαμβάνει τις δαμασκηνιές, τις κερασιές, τις ροδακινιές, τις βερυκκοκιές και τις αμυγδαλιές. Πέρα όμως από τα πολύ γνωστά αυτά δέντρα με τους νόστιμους καρπούς, πρόκειται και για μια φημισμένη ομάδα από ποικιλίες ανθοφόρων δέντρων, τα οποία έχουν καλλιεργηθεί εδώ και αιώνες για την ομορφιά τους, και που ουσιαστικά δεν παράγουν καρπούς. Συχνά, ολόκληρο το γένος Prunus υποκαθίσταται από το όνομα "κερασιές".
Έτσι, "άνθη κερασιάς" είναι τα λευκά ή κυρίως ροζ λουλούδια καθενός από πολλά είδη του γένους αυτού, και πιο συγκεκριμένα της Ιαπωνικής Κερασιάς, Prunus serrulata. Η εποχή που ανθίζουν οι "κερασιές" γιορτάζεται μεγαλοπρεπώς στην Ιαπωνία, με γιορτές παρατήρησης και θαυμασμού των λουλουδιών, και περιπάτους κάτω από τα ανθισμένα δέντρα. Η παροδικότητα των λουλουδιών -η ακραία ομορφιά και η βιαστική φθορά τους-, στέκουν ως υπενθύμιση του αστείρευτου πλούτου και της παιγνιώδους διάθεσης της ζωής. Ένας συσχετισμός απλός και πολύ ευγενής .

Το είδος Prunus pissardi nigra, ή αλλοιώς ιαπωνική δαμασκηνιά, είναι ένα μικρό ανθοφόρο δέντρο, με πολύ χαρακτηριστικά, σκούρα κοκκινο-καφετί, σχεδόν βυσσινί φύλλα, που σχηματίζουν ένα πολύ πυκνό φύλλωμα, και πολύ σκούρο φλοιό. Πρόκειται για ένα πολύ διαδεδομένο καλλωπιστικό δέντρο που συχνά χρησιμοποιείται σε πεζοδρόμια και πάρκα. Όταν ανθίζει, αυτό το δέντρο είναι ένα από τα ομορφότερα θεάματα της άνοιξης μέσα στην πόλη.

Ένα άλλο είδος, το Prunus serrulata kwanzan, ή απλώς ιαπωνική κερασιά, είναι ενδημικό της Ιαπωνίας, της Κορέας και της Κίνας. Αυτό το σχετικά μικρό δέντρο, καλλιεργείται ευρέως ως καλλωπιστικό  σε πεζοδρόμια, πάρκα και κήπους, σε όλα τα εύκρατα μέρη του κόσμου. (Παρουσιάζω αυτό το κορυφαίο είδος, μόνο επειδή δεν το συνάντησα ποτέ ως τώρα στην Ελλάδα, και ευχόμενος γρήγορα να διαδοθεί).
Θα συμφωνήσω πως τα διπλά αυτά, δαντελλωτά, τριανταφυλλί λουλούδια του, που σχηματίζουν μικρά τσαμπιά, είναι η υπέρτατη εκδοχή της "ανθισμένης κερασιάς".

  The supreme cherry blossoms of Prunus serrulata kwanzan
(Japanese Cherry), in Amsterdam.

Wednesday, March 28, 2012

Golden light

Stream of golden light.

      You ask me how I became a madman.
      Here's how it happened:
One day, long before many gods were born, I woke from a deep sleep and, found that all my masks were stolen -- the seven masks I had fashioned and worn in seven lives --

I ran maskless through the crowded streets, shouting,
      "Thieves, thieves, the cursed thieves who stole my masks!"
Some laughed, and some ran away in fear.
And when I reached the market place, a boy standing on a rooftop cried,
      "He is a madman!"

As I looked up to behold him, the sun kissed my own naked face
for the first time.
for the first time,
my soul was inflamed with love
for the sun,
and I wanted my masks no more. And as if in a trance I cried,
      "Blessed, blessed are the thieves who stole my masks ..."

      Thus I became a madman.
      And I have found both freedom and safety in my madness;

the freedom of loneliness and the safety from being understood, for those who understand us enslave something in us.
      But let me not be too proud of my safety. Even a thief in jail is safe -- safe from another thief.

                                                                            -- Kahlil Gibran

      Με ρώτησες πώς έγινα τρελός.
      Να πώς:

Μιαν αυγή, καιρό πολύ πριν γεννηθούν άμετροι θεοί, ξύπνησα από έναν λήθαργο, κι είδα πως μου είχαν κλέψει όλες τις μάσκες μου -- τις εφτά μάσκες που είχα σχεδιάσει κι είχα φορέσει σ΄ εφτά ζωές.
Έτρεξα τότε ακάλυπτος στους κοσμοπλημμυρισμένους δρόμους, φωνάζοντας:  
      "Κλέφτες, κλέφτες, καταραμένοι κλέφτες!" 
Άλλοι γέλασαν, κι άλλοι έτρεξαν φοβισμένοι στα σπίτια τους.
Σαν έφτασα στην αγορά, ένα παιδί πάνω σε μια στέγη φώναξε:
      "Είναι τρελός!"

Σήκωσα το κεφάλι μου για να το δω,
και για πρώτη φορά ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο,
και η ψυχή μου γέμισε αγάπη για τον ήλιο,
κι από κείνη τη στιγμή δεν ήθελα πια τις μάσκες μου. Και εκστασιασμένος φώναξα:
      "Ευλογημένοι, ευλογημένοι εκείνοι που έκλεψαν τις μάσκες μου!" 

      Έτσι έγινα τρελός. 
      Και μέσα στην τρέλα μου βρήκα και τα δυο: λευτεριά και σιγουριά.
      Τη λευτεριά της μοναξιάς και τη σιγουριά πως δε με καταλαβαίνουν. 
      Επειδή εκείνοι που μας καταλαβαίνουν, κάτι υποδουλώνουν μέσα μας.
      Αλλά ας μην είμαι δα τόσο περήφανος για τη σιγουριά μου. Ακόμα κι ένας κλέφτης, όταν είναι στη φυλακή, είναι προφυλαγμένος από έναν άλλο κλέφτη.

                                                                            -- Χαλίλ Γκιμπράν

Tuesday, March 27, 2012

Star moss

Polytrichum commune, common hair moss.

  Polytrichum commune is a beautiful moss species, also known as common hair or haircap moss, but I prefer the name "star moss" instead, which appears to be a very obvious name when walking in the woods after it has been raining for days. The name "commune" means common, and together with Hypnum cupressiforme they are, fortunately, the most frequently occurred moss species in the woodlands around Thessaloniki. Star moss, is mainly a ground covering moss, forming a thick and dense carpet, that is surprisingly revived by the rain.

  Το είδος Polytrichum commune είναι ένα πανέμορφο είδος βρυόφυτου που σχηματίζει έναν παχύ και πυκνό τάπητα στο έδαφος, και που μοιάζει με σχέδιο από φωτεινά πράσινα αστεράκια. Το όνομα "commune" σημαίνει κοινό, και μαζί με το Hypnum cupressiforme αποτελούν τα δύο πιο διαδεδομένα είδη, στα δάση γύρω από την Θεσσαλονίκη. Μένει σχεδόν απαρατήρητο σε συνθήκες ξηρασίας, ενώ προκαλεί έκπληξη με την αναπάντεχη αναζωογόνησή του από την ανοιξιάτικη βροχή.

Dried up Polytrichum commune, along with lichens, awaiting the rain.

Troglodytes troglodytes

Troglodytes troglodytes (Winter Wren). 
Watercolor and color pencils on paper, 15x21cm.

  Of the Wren family, the winter wren (Troglodytes troglodytes) is the only species found in Europe, and outside North America. This tiny, secretive brown bird, is a very restless bird, and one easily recognized by its short cocked tail which it flicks repeatedly. It is hard to spot when it hunts small insects, as it moves swiftly, with its relatively long legs and toes, on the ground and from bush to bush. The wren usually nests in coniferous forests, in most of northern Europe. Male and female birds are similar in appearance, but the male gives the singing.

This witty, mouse-like bird was a regular visitor to our garden, at the house where I grew up, and soon became my favorite European bird, and a symbol of connectedness to nature. It is also a favored bird in legend, where it is considered "king of all birds" as it out-flew the eagle in a race to the sun ... Like the robin, the wren is a sacred bird in European folklore. 

The winter wren is the smallest songbird of Europe, and its song is remarkably loud for its small size. When not seen, this long and exuberant, high-pitched song is one of the bird's most distinct features, and is sung almost year-round. Click here and here, in order to listen and watch the wren singing in two exquisite videos.

  Από όλη την οικογένεια των τρογλοδυτών, ο Ευρωπαικός τρογλοδύτης ή τρυποφράχτης (Troglodytes troglodytes), είναι το μόνο είδος που απαντάται έξω από τη Βόρειο Αμερική. Το πολύ μικρόσωμο αυτό, καφετί πουλί, είναι εξαιρετικά δραστήριο, και εύκολα αναγνωρίσιμο από την κοφτή ορθωμένη ουρά την οποία επανειλημμένα τινάζει. Είναι αρκετά δύσκολο να το παρατηρήσει κανείς όταν κυνηγάει μικρά έντομα, καθώς κινείται με σβελτάδα, με τα σχετικά μεγάλα του πόδια και δάκτυλα, στο έδαφος και από θάμνο σε θάμνο. Ο τρυποφράχτης φωλιάζει συνήθως σε δάση κωνοφόρων (ελατοδάση), στις περισσότερες από τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Στην Ελλάδα αποσύρεται, με τη ζέστη του καλοκαιριού, σε πιο δροσερά και βόρεια μέρη. Το αρσενικό με το θηλυκό μοιάζουν στην εμφάνιση, όμως το αρσενικό είναι εκείνο που τραγουδάει.

Αυτό το ευφυές πουλί που τρυπώνει στις φυλλωσιές σα ποντίκι, ήταν ο αγαπημένος επισκέπτης στον κήπο των παιδικών μου χρόνων, και γρήγορα έγινε σύμβολο σύνδεσης με τη φύση. Είναι επίσης ένα εκλεκτό πουλί στο μύθο, όπου θεωρείται "βασιλιάς όλων των πουλιών", γιατί ξεπέρασε τον αετό σε έναν αγώνα δρόμου προς τον ήλιο ... Όπως ο κοκκινολαίμης, ο τρυποφράκτης είναι και αυτός ένα ιερό πουλί στην ευρωπαική παράδοση.

Ο τρυποφράκτης είναι το πιο μικρόσωμο μελωδικό πουλί στην Ευρώπη, και το τραγούδι του είναι αξιοσημείωτα ηχηρό αναλογικά προς το μέγεθός του. Όταν δεν διακρίνεται, αυτό το συνεχές, λεπτό και πληθωρικό κελάηδησμα αποτελεί το διακριτικό του γνώρισμα, και είναι ένα τραγούδι που ακούγεται σχεδόν όλο το χρόνο. Πατήστε εδώ και εδώ για να ακούσετε και να δείτε τον τρυποφράχτη να τραγουδάει, σε δύο εξαιρετικά βίντεο. 

Monday, March 26, 2012

Luscinia megarhynchos

 Luscinia megarhynchos (Nightingale).
Watercolor and color pencils on paper, 15x21cm.

  The nightingale (Luscinia megarhynchos) is a small graceful, light-brown bird, about the size of the European robin. She is not easy for one to see, as she is a shy and timid species, that hides away in the foliage of trees in the countryside. Both male and female are similar in appearance, but the male is the famous songbird. Although the name "nightingale" suggests one who sings through the night, she is best heard in the evening in early summer, or before sunrise. Her powerful, loud and melodious song is considered one of the finest among bird species.
A bird song is never exactly the same; on the contrary, every song from every bird is always unique. So, here, here and here, are three videos and recordings of a nightingale's song. Watch how keenly, this inconspicuous bird, sings, and with that in mind, it will be far easier to distinguish it among the other springtime songs.

  Το αηδόνι (Luscinia megarhynchos) είναι ένα μικρό χαριτωμένο πουλί, ανοικτού καφέ χρώματος, και στο μέγεθος του κοκκινολαίμη. Είναι ένα συνεσταλμένο πουλί που προτιμάει να κρύβεται στις φυλλωσιές των δέντρων, στην ύπαιθρο. Το αρσενικό με το θηλυκό μοιάζουν στην εμφάνιση, όμως το αρσενικό είναι το διάσημο μελωδικό πουλί. Παρόλη τη φήμη που έχει πως τραγουδάει και τη νύχτα, το πιο συνηθισμένο κελάηδημά του είναι το απογευματινό ή αυτό πριν την ανατολή, στις αρχές του καλοκαιριού. Το δυναμικό, ηχηρό και μελωδικό τραγούδι του αηδονιού θεωρείται ένα από τα πιο περίτεχνα καλέσματα ανάμεσα στα πουλιά.
Το τραγούδι ενός πουλιού δεν είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο - αντιθέτως, κάθε τραγούδι από κάθε ξεχωριστό πουλί είναι μοναδικό. Δείτε τις ομοιότητες και τις διαφορές σε τρεις ηχογραφήσεις, εδώ, εδώ, και εδώ. Προσέξτε με πόσο πάθος τραγουδάει αυτό το διακριτικό πουλί, και θα μπορείτε εύκολα να το ξεχωρίσετε ανάμεσα στα άλλα ανοιξιάτικα καλέσματα.

Turdus merula

Turdus merula, male bird (Common Blackbird). 
Watercolor and color pencils on paper, 15x21cm.

  The Common Blackbird (Turdus merula) is a very lively bird, and oftentimes very noisy, especially when delving under the rotting leaves on the ground for earthworms and insects. He is also a regular city dweller, wherever there is a park or garden with bushes and trees that provide enough hiding places, and as long as the weather stays cool. As the name blackbird suggests, the adult male bird is totally black - glossy black plumage and legs -, with a very distinctive bright orange-yellow bill and ring around the eye. The female is the same size but different in color: dark brown plumage, legs and bill, and a lighter colored throat and mottled breast.
This medium size bird breeds in Europe and S. Asia (it is also called Eurasian Blackbird) and begins his melodious "mating" song in late March. The male's song lasts until June, sung from trees and rooftops. It is a beautiful song especially heard at dawn in spring. You can listen to it clicking here and here.

  Το κοτσύφι ή κότσυφας (Turdus merula) είναι ένα ζωηρό, και συχνά θορυβώδες πουλί, ειδικά όταν σκαλίζει μέσα στα σάπια φύλλα στο έδαφος για να βρει σκουλήκια και έντομα. Είναι συχνός κάτοικος της πόλης, ό,που υπάρχει κάποιο πάρκο ή κήπος με μεγάλα δέντρα και θάμνους που να του παρέχουν αρκετές κρυψώνες και αρκετή δροσιά. Ο αρσενικός κότσυφας είναι ένα στιλπνό, ολόμαυρο πουλί με το χαρακτηριστικό έντονο πορτοκαλοκίτρινο ράμφος και το δακτυλίδι γύρω από τα μάτια. Το θηλυκό είναι ίδιο σε μέγεθος, αλλά καφέ σκούρο με ανοιχτόχρωμο λαιμό και σχεδόν στικτό στήθος.
Αυτό το μεσαίου μεγέθους πουλί αναπαράγεται στην Ευρώπη και Ν. Ασία, και ξεκινάει το μελωδικό, "ερωτικό" του τραγούδι στα τέλη Μαρτίου. Το τραγούδι του αρσενικού διαρκεί μέχρι τον Ιούνιο, τραγουδισμένο συνήθως από κάποιο ψηλό δέντρο ή στέγη σπιτιού. Είναι το υπέροχο ανοιξιάτικο τραγούδι που ακούγεται ειδικά τα χαράματα. Μπορείτε να το ακούσετε πατώντας εδώ και εδώ.

Friday, March 23, 2012

Erithacus rubecula

Erithacus rubecula (European Robin). 
Watercolor and color pencils on paper, 15x21cm.

  It seems that in the past it was common sense, that singing birds were only a few, hard to find, and mostly exotic, for which reason they were kept in bird cages. Somehow this must have been a necessary stage in our tuning in to their frequency.
Most birds are singing birds, especially during the mating season - now that spring has arrived, even starlings (Sturnus vulgaris) sing beautifully. However, some birds sing all year round, and in some countries they are also resident. Among these birds, the robin is the king, both in the countryside and in the city. Some refer to him as being the "winter nightingale" due to his mysterious and enchanting song, that seems to penetrate all darkness. All birds are "magical", in the sense that our relating to them allows our intuition to grow. The robin, however, sings very softly in winter silence, and his song emerges from somewhere very deep within, and is carried far.
The robin (Erithacus rubecula), is a species native to Europe, and some neighboring countries. He is also called European robin to distinguish him from the larger and quite different American robin (Turdus migratorius) that lays his popular, almost turquoise, eggs. Both sexes have the same distinctive orange breast, and they also sing the same melody.
It is the beginning of spring, and robin is still around wherever there is a cool shade for him, and he'll stay until it is too hot. He will then move from the cities to the mountains and to the north, and will return when the weather is even slightly cool again, in autumn.

Although robin is a common urban bird, there are only very few people who know his melody, or ever actually "heard" it.
You can listen to robin's esoteric song here, in this exquisite new recording.
Watch him, first, as he sings most of the time barely opening his beak, and then continue with eyes closed.

  Υπήρχε στο παρελθόν η κοινή αίσθηση πως τα είδη των πουλιών που τραγουδάνε ήταν λίγα, δυσεύρετα, και "εξωτικά", γι αυτό και οι άνθρωποι συνήθιζαν  να τα κρατάνε και να τα απολαμβάνουν σε κλουβιά. Φαίνεται πως κάτι τέτοιο αποτέλεσε αναγκαίο στάδιο στο συντονισμό μας με τη συχνότητά τους.
Τα πιο πολλά πουλιά είναι μελωδικά, ειδικά την εποχή του ζευγαρώματος. Τώρα που μπήκε η άνοιξη ακόμη και τα ψαρόνια (Sturnus vulgaris) έχουν υπέροχη λαλιά. Ωστόσο, υπάρχουν πουλιά που τραγουδάνε όλο το χρόνο, και σε κάποιες χώρες μάλιστα κατοικούν μόνιμα. Απ΄ αυτά τα πουλιά ο κοκκινολαίμης είναι κατά τη γνώμη μου ο βασιλιάς, τόσο στην ύπαιθρο όσο και μέσα στη πόλη. Κάποιοι δικαίως τον αποκαλούν το "αηδόνι του χειμώνα" για τη μαγική/ σαγηνευτική, ανοίκεια λαλιά του, η οποία μοιάζει να σπάει το σκοτάδι, σε όλα τα επίπεδα. Όλα τα πουλιά είναι "μαγικά", με την έννοια ότι η σχέση μας μαζί τους αναπτύσσει τη διαίσθησή μας, όμως το τραγούδι του κοκκινολαίμη που ακούγεται τόσο απαλά, μοιάζει να βγαίνει από κάπου πολύ βαθειά και να τα διαπερνάει όλα. 
Ο κοκκινιλαίμης (Erithacus rubecula), είναι είδος ενδημικό της Ευρώπης, και μερικών γειτονικών χωρών. Λέγεται μάλιστα και ευρωπαικός κοκκινολαίμης για να διαφοροποιείται από το μεγαλύτερο και πολύ διαφορετικό είδος κοκκινολαίμη της Αμερικής (Turdus migratorius) που γεννάει τα γνωστά, σχεδόν τυρκουάζ, αυγά. Το έντονο πορτοκαλί χρώμα στο στήθος είναι ίδιο τόσο στα αρσενικά όσο και στα θηλυκά πουλιά, ενώ και τα δύο είναι το ίδιο μελωδικά.
Είμαστε στην αρχή της άνοιξης, και ο κοκκινολαίμης βρίσκεται ακόμα εδώ, ό,που υπάρχει μια δροσερή σκιά, και θα παραμείνει μέχρι να μην αντέχει τη ζέστη. Θα μετακινηθεί τότε απ΄ τις πόλεις στα βουνά, και προς τα βόρεια, για να επιστρέψει και πάλι στις πόλεις με τη πρώτη υποψία δροσιάς του φθινοπώρου.

Παρόλο που ο κοκκινολαίμης είναι ένα συνηθισμένο πουλί της πόλης, υπάρχουν απ΄ ότι φαίνεται, ελάχιστοι που ξεχωρίζουν το τραγούδι του, ή που το έχουν στην πραγματικότητα ποτέ τους "ακούσει". Μπορείς να ακούσεις το εσωτερικό του τραγούδι εδώ, σε αυτήν την εξαιρετική νέα ηχογράφηση. Παρακολούθησέ τον πρώτα, καθώς τραγουδάει συχνά ανοίγοντας ελάχιστα το ράμφος του, και συνέχισε μετά με τα μάτια κλειστά. 

Thursday, March 22, 2012

Happiness is a singing bird

An art egg, made of broken clam shells, along with feathers.

  Spring is a time of renewal and abundance, and apart from plants and flowers that inhabit the earth, spring is especially celebrated by birds - air dwellers. It is the season when birds are thought of as "coming back", as if birds were returning along with the light of the sun.
Birds play an important role in the process of human awakening and the "recalibration of knowledge" on the planet - the first step into a new paradigm. And this new understanding begins with the observation and appreciation of what is. What is, is what has been taken for granted for such a long time, like it was hidden away from our eyes.
Observing the details and features of any object without the heart faculty of appreciation (acceptance, trust and gratitude), can only lead to a shadow of knowledge. And bird song can bypass the mind and its judgements, and speak straight to the heart. Appreciation can teach us to "see" with new eyes, every single time, in a way where understanding has no limits. And that is why learning to hear and to distinguish the qualities of different bird songs can be so important.

Fear is only the shadow of change, and in order to overcome long ingrained beliefs, like the dramatized "nothing ever changes towards the better", or "humans are such and such", it is good to remember that the hummingbird and the hawk, the swallow and the pigeon, the flamingo and the nightingale, and the whole class of birds, are what's left of the dinosaurs, after their "sudden extinction".
This is a historical, life and consciousness shift that we tend to ignore. The skies awaited the dinosaurs to master flight.

Ευτυχία είναι ένα πουλί που τραγουδάει

Η άνοιξη είναι περίοδος ανανέωσης και αφθονίας, και εκτός από τα φυτά και τα λουλούδια που κατοικούν τη γη, γιορτάζεται κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο από τα πουλιά - κατοίκους του αέρα. Είναι η εποχή που θέλει τα πουλιά να "επιστρέφουν", μαζί με το φως του ήλιου.
Τα πουλιά έχουν έναν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της ανθρώπινης αφύπνισης και την επαναρύθμιση της ανθρώπινης γνώσης στον πλανήτη - το πρώτο βήμα προς ένα νέο πρότυπο. Και αυτή η νέα κατανόηση ξεκινάει με την παρατήρηση και εκτίμηση εκείνου που ήδη είναι. Εκείνο που ήδη είναι, είναι εκείνο που για τόσο καιρό παρέμεινε στο περιθώριο και στην αφάνεια, σαν να ήταν κρυμμένη η αξία του απ΄ τα μάτια μας.
Παρατηρώντας τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα οποιουδήποτε αντκειμένου χωρίς τη δυναμική λειτουργία της καρδιάς, ως εκτίμησης (συνδυασμός αποδοχής, παραίτησης/εμπιστοσύνης, και ευγνωμοσύνης), μπορούμε να οδηγηθούμε μονάχα σε σκιά γνώσης. Ενώ, το τραγούδι των πουλιών μπορεί να παρακάμψει τον νου, και τις λογικές του κρίσεις, και να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά. Η αναστοχαστική εκτίμηση μπορεί να μας μάθει να "βλέπουμε", με μάτια, κάθε φορά καινούρια, με έναν τρόπο που η κατανόηση δεν έχει πια όρια, και δεν οδηγεί σε κορεσμό. Αυτός είναι ο λόγος που η εκπαίδευση της προσοχής μας στη διάκριση των ξεχωριστών ποιοτήτων των διαφόρων τραγουδιών των πουλιών είναι τόσο σημαντική.

Ο φόβος είναι μόνο η σκιά της αλλαγής, και για να ξεπεράσουμε βαθειά ριζωμένες πεποιθήσεις, όπως "τίποτα δεν αλλάζει ποτέ προς το καλύτερο", ή "έτσι είναι οι άνθρωποι", είναι καλό να θυμόμαστε ότι το κολύβρι και το γεράκι, το χελιδόνι και το περιστέρι, το φοινικόπτερο και το αηδόνι, και ολόκληρη η τάξη των πτηνών, είναι ό,τι απέμεινε από τους δεινόσαυρους, μετά τον "ξαφνικό αφανισμό" τους.
Πρόκειται για μια ιστορική μετατόπιση της ζωής, και ένα άλμα συνειδητότητας που τείνουμε να αγνοούμε. Ο ουρανός περίμενε τους δεινόσαυρους για να τον κατακτήσουν.

Wednesday, March 21, 2012

Lychnis coronaria

Lychis coronaria's bright pink, almost magenta flowers, on silver-grey, hairy stems.

  Lychnis coronaria is a very unique silver leaved plant of rocky mountainsides and deciduous forests, always causing great surprise with its striking pink, almost magenta flowers. Commonly known as "rose campion", Lychnis coronaria is a member of the huge family of flowering plants Caryophyllaceae, also called "pink family" or "carnation family". It is native to the Mediterranean region, and has been a popular garden plant in Europe for centuries.
This species is a herbaceous biennial, or short-lived perennial, with soft, very downy silver-grey leaves and stems. The basal leaves are especially beautiful and unevenly curved, in spring. The bright pink (rarely white) flowers, are long stemmed and abundant in the plant's second year of growth. The plant prefers full sun but may also tolerate partial shade.

Happy spring!

  Η Lychnis coronaria είναι ένα πολύ μοναδικό ασημόφυλλο φυτό, που απαντάται σε πετρώδεις βουνοπλαγιές και σε φυλλοβόλα δάση, και που πάντα προκαλεί έκπληξη με τα εντυπωσιακά ροζ, σχεδόν φούξια λουλούδια της. Πρόκειται για μέλος της πολυπληθέστατης οικογένειας λουλουδιών Caryophyllaceae, που είναι γνωστή και ως ροζ οικογένεια ή οικογένεια του γαρύφαλλου. Το είδος αυτό είναι ενδημικό της Μεσογειακής λεκάνης, και καλλιεργείται στην Ευρώπη ως καλλωπιστικό, εδώ και αρκετούς αιώνες.
Η Lychnis coronaria είναι μία πολυετής πόα (συνήθως διετής ή τριετής), με πάρα πολύ απαλά, χνουδωτά, ασημένια φύλλα και βλαστούς. Τα φύλλα στη βάση του φυτού παρουσιάζουν μια ασυνήθιστη αρμονία με τον ιδιαίτερα ασύμμετρο κυμματισμό τους, ενώ τα έντονα ροζ (σπανίως λευκά) λουλούδια πάνω στους μακρείς ανθοφόρους βλαστούς, είναι άφθονα στο δεύτερο χρόνο ανάπτυξης. Το φυτό προτιμά την έκθεση στον ήλιο, ωστόσο συχνά ανέχεται τη μερική σκιά.

Καλή άνοιξη!

White flowers are quite rare.

Tuesday, March 20, 2012

Phlomis samia

Press-dried leaves of Phlomis samia. The velvety leaves are green on the upper side and almost pure white on the lower.

   Phlomis samia is one of the nine species and subspecies of the Phlomis genus in Greece, including Phlomis fruticosa that we have already seen. This plant is native to Greece, Northern Africa, southern parts of the former Yugoslavia and Turkey. The specific name originates from the Greek island of Samos. It is found growing in high elevations (500 - 1,500 m.), in mountain pastures and wood margins, both in full sun and semi-shaded areas. The beautiful, heart-shaped, large leaves are thick and velvety, green on the upper side and almost pure white on the lower.
The unusual flowers of Phlomis samia are pink with green-violet hues, and are arranged in dense whorls, round very long stems. The plant is a herbaceous perennial, with no woody stems nor leaves remaining in winter.

Happy spring equinox!

  Η Phlomis samia είναι ένα από τα εννιά είδη και υποείδη του γένους Phlomis που απαντώνται στην ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης και της Phlomis fruticosa που ήδη εξετάσαμε. Το ιδιόμορφο αυτό φυτό είναι ενδημικό της Ελλάδας, Βόριας Αφρικής, νότιας πρώην Γιουγκοσλαβίας και Τουρκίας. Το όνομα προέρχεται από το νησί της Σάμου. Η Phlomis samia βρίσκεται να φυτρώνει σε σχετικά μεγάλο υψόμετρο (500 - 1.500 μ.), σε ορεινά λιβάδια και στα όρια του δάσους, τόσο εκτεθειμένο στον ήλιο όσο και σε ημισκιασμένα μέρη. Τα υπέροχα, μεγάλα φύλλα σε σχήμα καρδιάς, είναι παχιά και βελούδινα, πράσινα από πάνω και σχεδόν τελείως λευκά από κάτω.
Τα ασυνήθιστα λουλούδια της Phlomis samia είναι ροζ με πράσινες και ιώδεις αποχρώσεις, και σχηματίζουν δακτυλίδια γύρω από τους πολύ μακρείς ανθοφόρους βλαστούς. Το φυτό είναι πολυετής πόα, και δεν αφήνει ίχνη το χειμώνα.

Καλή ανοιξιάτικη ισημερία!

 The unusual flowers of Phlomis samia are pink with green-violet hues.

Leaves of Phlomis samia on a mountain pasture. 

Very long flower spikes of Phlomis samia

Fresh new leaves in spring.